By膰 poet膮 to ci臋偶ki kawa艂ek chleba. Borykamy si臋 z krytyk膮, niezrozumieniem, przewa偶nie z brakiem zainteresowania. Jednak tych kilku fan贸w, kt贸rzy w znacz膮cej liczbie sytuacji sami cos tam tworz膮, kompensuje nam to wszelkie niedogodno艣ci. Dzi臋ki nim zyskujemy powera do dalszego pisania. To oni s膮 naszym motorem nap臋dowym. To dla nich piszemy coraz wi臋cej wierszy.
Czy zastanawiali艣cie si臋 kiedy艣 po co komu w zasadzie jest sztuka? Ani si臋 ni膮 nie da po偶ywi膰, ani w ni膮 odzia膰, nie ochronimy si臋 ni膮 w ch艂odne dnie. A mimo wszystko istnieje, bardziej albo mniej modna. Znani tw贸rcy nawet 偶yj膮 z tego. Ci nie znani, wci膮偶 tworz膮 pomimo braku przychod贸w. Z kt贸rejkolwiek strony spojrze膰 na te zagadnienie trze藕wo, nie powinna sztuka posiada膰 prawa bytu w tera藕niejszych czasach. Tak przyziemnych czasach, kiedy rozmowa o duszy spotyka si臋 z lekkim u艣miechem pogardy, a konwersacja o wiersze w boga, czy tak偶e o tej wiary braku mija si臋 kompletnie z celem. Pozostawiam to pytanie nierozstrzygni臋te, do przemy艣lenia indywidualnie.
b贸l budzi nami臋tnie pi臋kno
powieki dotyku s膮 gor膮ce
kwiat warg dr偶y
pier艣 przed twojym pi臋knem rozbiera oddech
聽
w tobie pragn膮 kogo艣 oni
spleciony zapach le偶y
s艂odkiie uczucie dr偶y przed wstydem
to oczekiwanie
